9.7 C
Brussel

“Links drugsbeleid degradeert steden en niet elk stigma is slecht”

Gepubliceerd:

- Advertisement -

Een links bestuur doet zelden goed aan een grootstad. Dat schrijft Theodore Dalrymple in zijn nieuwste column genaamd ‘Splinter’. Hij hekelt in zijn nieuwste opiniestuk hoe betuttelend linkse beleidsmakers met hun pro-drugs-beleid – vaak “zogenaamd om goed te willen doen voor hun medemens” – meer kwaad doen dan wat anders. En stigma’s kunnen batig zijn, vindt Dalrymple.

Met één of twee mogelijke uitzonderingen degradeert massatoerisme alles en overal waar het aankomt. Ik vermoed dat dit een misantropische gedachte is, dus zal ik er niet verder op ingaan. Laat ik volstaan met te zeggen dat toen ik onlangs Edinburgh bezocht na een afwezigheid van een decennium, ik geschokt was door wat het was geworden.

Het was erg vies, wat het niet eerder was geweest. Het stadsbestuur was waarschijnlijk nu meer bezorgd over de zuiverheid van de geest dan over de zuiverheid van de straten, waarbij het eerste verwijst naar het voorkomen van verkeerde gedachten, zoals dat er twee geslachten zijn en dat mannen niet in vrouwen kunnen veranderen of vice versa.

Veel zogenaamde drugsmedewerkers bewonderen de zogenaamde drugs-‘cultuur’

In het stadscentrum kwam ik langs een soort faciliteit voor drugsverslaafden. Er is veel drugsverslaving in Edinburgh, wat veel werk oplevert voor degenen die denken dat ze goed willen doen voor hun medemens, maar niet op een normale manier willen werken. Veel zogenaamde drugsmedewerkers bewonderen de zogenaamde drugs-‘cultuur’ en zouden er deel van willen uitmaken, maar durven dat niet: ofwel dat, of het zijn zelf hervormde verslaafden die enig contact met die gedegenereerde wereld willen behouden. Ze lijden aan ‘nostalgie de la boue’.

Hoe dan ook, de faciliteit, hoewel het normale kantooruren waren, was gesloten. (De laatste keer dat er zelfmoord was in de gevangenis waar ik werkte voordat ik met pensioen ging, gebeurde dat toen het merendeel van het personeel weg was – voor training in zelfmoordbewustzijn…) Maar er waren veel aankondigingen op de ramen. Ik merkte vooral een vermeende en afgeprinte dialoog op tussen een drugsmedewerker en een verslaafde.

Het ging als volgt:

Verslaafde: “Gelukt om vanavond wat van het witte spul [cocaïne] te krijgen, maat.”
Drugsmedewerker: “Wat is het? Heb je het laten testen?”
Verslaafde: “Nee? Hoe doen we dat?”
Drugsmedewerker: “Drugstestkits kunnen de aanwezigheid van alle mogelijke vervuilingen (onverwachte of ongewenste stoffen) uitsluiten. Ze kunnen je iets vertellen over zuiverheid of dosis [sic].”

Gratis?

Het zal niemand verbazen dat er mensen zijn die pleiten voor ‘gratis testkits voor drugs op openbare plaatsen zoals lokale apotheken, bibliotheken en universiteitsgebouwen.’ Een petitie aan het Schotse parlement bevatte het voorstel dat iedereen in het land Naloxon bij zich zou moeten dragen. Naloxon is een medicijn dat de effecten van een overdosis opioïden of opiaten kan omkeren en als het op tijd wordt toegediend, levens kan redden voor het geval hij iemand tegenkwam die een overdosis had genomen. Iedereen moet ook ‘stigma uitdagen wanneer het wordt gezien.’

Het eerste wat gezegd moet worden over gratis drugstestkits is dat ze niet gratis zijn voor iedereen, omdat ze geen gratis geschenken van de natuur zijn. Er is geen regen die drugstestkits laat vallen uit de lucht precies wanneer en waar ze nodig zijn: helaas moet iemand ervoor betalen: en dat zal natuurlijk de belastingbetaler zijn. De drugsverslaafde die al zijn inkomen nodig heeft voor zijn drugs, zou zijn geld niet willen verspillen aan het redden van zijn eigen leven…

Stigma kan batig zijn

Dan is er nog de kwestie van stigma, tegenwoordig altijd een slechte zaak in de ogen van de libertijnse liberaal. En het is zeker waar dat een stigma onrechtvaardig en wreed kan zijn. Kinderen buiten het huwelijk werden vroeger gestigmatiseerd voor hun eigen zogenaamde onwettigheid, wat niet alleen wreed, maar ook dom is.

Maar stigma is ook een van de dingen die de samenleving coherent houden. Er zijn veel dingen die ons weerhouden van het doen van kwaad, niet alleen Kants categorische imperatief. We vrezen de wet, sommigen van ons vrezen God, maar we vrezen ook wat andere mensen van ons zullen zeggen: en zo hoort het te zijn. Vaak word ik ervan weerhouden mijn geduld te verliezen uit angst voor wat anderen zullen zeggen als ik dat doe. Ik wil bekend staan als vriendelijk en beleefd, dus (soms) ben ik dat ook daadwerkelijk. Ik wil niet bekend staan als een bruut.

Het is niet verkeerd om degenen die verkeerd doen te stigmatiseren, vooral als ze het herhaaldelijk doen. We stigmatiseren bijvoorbeeld seriemoordenaars: het zijn geen beste types. Er zijn juiste gradaties van stigmatisering, afhankelijk van wat gestigmatiseerd wordt. Maar degenen die verkeerd doen, niet stigmatiseren, is hen de valse indruk geven dat ze niet kunnen helpen wat ze doen. Een Luther van misdaad zou zeggen: ‘Hier beroof ik, ik kan niet anders.’

Maar dat zou een leugen zijn. De petitie gericht aan het Schotse parlement is gebaseerd op twee leugens: ten eerste zouden de drugstestkits gratis zijn, terwijl ze natuurlijk een kostprijs hebben, en ten tweede zouden alle drugsverslaafden niet verantwoordelijk voor hun eigen verslaving zijn en zouden ze niet kunnen verhelpen wat ze doen. En daarom moet hun gedrag behandeld worden alsof het een puur natuurlijk feit is zoals een tsunami of een zonnevlek.

Overigens is iemand de schuld geven niet hetzelfde als alle sympathie van hem terugtrekken; integendeel, het is hem erkennen als een volledig mens met dezelfde vrije wil als jezelf. Wat nodig is bij het toewijzen van schuld is een gevoel van rechtvaardigheid en evenredigheid, en de bescheidenheid om te weten dat we onszelf vaak begrip zullen moeten tonen.

Theodore Dalrymple
Theodore Dalrymple
Theodore Dalrymple (1949°, Londen) is de pennennaam van Anthony Daniels. Hij is publicist en schreef tal van boeken vanuit zijn ervaringen als oud-psychiater.

Gerelateerd

Meest gelezen