Grenzen. We hebben ze overal. Rond onze tuin, op de weg, tussen landen en zelfs bij de kassa wanneer iemand voordringt. Toch lijkt het in het politieke debat soms alsof grenzen een ouderwets concept zijn geworden. Vooral vanuit de klassieke linkse hoek hoor je regelmatig dat grenzen vooral verdeeldheid veroorzaken. Open grenzen, zo weinig mogelijk beperkingen en vooral ‘veel begrip’. Klinkt mooi, maar een samenleving laat zich nu eenmaal niet besturen met ‘goede bedoelingen’ alleen.
Zoals Voorzitter van het Vlaams Belang Tom Van Grieken een tijd geleden zei tijdens een spoedmeeting in Oostende: “Vlaanderen heeft geen nood aan excuses, maar aan grenzen, veiligheid en een regering die onze mensen op de eerste plaats zet.” Het is moeilijk om daar oneens mee te zijn.
Zet de huidige regering onze mensen op eerste plaats?
Neem alleen al het woord ‘grenzen’. Een land moet toch kunnen bepalen wie het binnenkomt, wie hier mag blijven en aan welke regels mensen zich moeten houden? Dat lijkt mij geen radicale gedachte. Je kunt moeilijk een huis hebben waarvan de voordeur altijd openstaat en vervolgens verbaasd zijn dat er mensen ongewenst binnenkomen.
En dan misschien het belangrijkste deel van Van Griekens uitspraak: een regering die onze mensen op de eerste plaats zet. Daar wringt het vandaag. De N-VA zit mee aan het stuur van de federale regering, maar voor veel Vlamingen is het verschil tussen verkiezingsbeloften en de politieke realiteit steeds moeilijker te zien. (Laten we niet vergeten dat bij de laatste verkiezingen bijna de helft van de Vlaamse kiezers voor een rechtse koers heeft gekozen). De partij spreekt nog altijd over confederalisme, maar ondertussen blijft België wel het kader waarin het beleid wordt gevoerd.
En dan hebben we nog de rest van de regering. MR, Vooruit, cd&v en Les Engagés zitten allemaal mee aan tafel. Partijen die op heel wat punten een andere richting uit willen dan de klassieke rechtse kiezer. Met alle politieke postjes en compromissen van dien wordt het dan ook moeilijk om te beweren dat Vlaanderen plots een uitgesproken rechts beleid krijgt.
Wat gebeurt er als we geen grenzen meer stellen?
Grenzen zijn dus niet het probleem. Het probleem ontstaat wanneer politici niet meer durven bepalen waar die grenzen liggen.
Een samenleving zonder grenzen wordt niet automatisch vrijer. Ze wordt vooral stuurlozer. En misschien is dat precies waar we vandaag eens wat minder bang voor moeten zijn. We moeten gewoon opnieuw durven zeggen: tot hier, en niet verder. Grenzen stellen dus.
Lees ook:
Van Grieken na steekpartij Roeselare: “Migratiestop is nodig”
